เดือนก่อน ฉันบอกผู้ชายคนนึงไปว่าตอนนี้ฉันยังจะไม่เลือกใครทั้งนั้น

กลับมาเล่าถึงสาเหตุที่ไม่เลือกใครแต่ละคนให้เพื่อนคนนึงฟัง

เธอบอกว่า ฉันให้เหตุผลกับเรื่องความรักมากไป

บางทีความรักมันไม่ใช้เหตุผลมากมายขนาดนั้นมารองรับ

เคยได้เห็นหลายคนถกกันบ่อยๆในเรื่องความรัก

ว่าคนเราควรรักด้วยสมอง หรือรักด้วยหัวใจ

ในส่วนสามัญสำนึกแล้ว ฉันเป็นประเภทที่เชื่อว่า...

ควรรักด้วยหัวใจควบคู่ไปกับการใช้สมอง

((นานนานที(หรือนานนานถี่ก็ไม่แน่ใจ)อาจจะหน้ามืดตามัว

รักด้วยความหลง ความเคยชินไปบ้าง))

แต่เมื่อใช้สมองให้เหตุผลในความรักเยอะเยอะแล้ว

เหตุทั้งจากการกระทำ คำพูด หรือการแสดงออกของเค้า

รวมถึงเหตุจากอดีตที่ผ่านมาของฉัน(ซึ่งฉันก็รู้ดีว่ามันเป็นเพียงอดีต อดีต อดีต)

ก็กลับกลายเป็นว่าทุกคนล้วนถูกฉันหาเหตุผลมาปฏิเสธในใจ

ซึ่งบางทีมันก็ไม่ค่อยยุติธรรมต่อพวกเขาและตัวฉันเองเท่าไหร่

ช่วงนี้มักมีคนถามถึงเรื่องหัวใจบ่อยๆ ทั้งเพื่อนที่ห่างหาย หรืออยู่ใกล้ตัว

แต่ละคนก็บอกแต่ว่าให้เปิดใจ และลองให้โอกาสคนอื่นดูบ้าง

ความจริงฉันก็อยากทำอยากทำเช่นนั้น

เพราะมันก็เหมือนการให้โอกาสตัวเองอีกครั้ง

แต่พอให้ทำจริงจริงมันก็ยาก มันก็วนเวียนคิดถึงแต่คนเดิมที่อยู่ในใจอยู่แล้ว

.

.

อาจจะเป็นเพราะว่าถึงแม้สมองฉันบอกว่าไม่ได้เลือกใคร

แต่บางทีหัวใจต่างหากล่ะที่มันเลือกไปแล้ว