บนถนนสายกาลเวลา....แท้จริงยาวไกลสักแค่ไหน

บนถนนสายกาลเวลา....เราจะได้พบเจอกันเมื่อไร

บนถนนสายกาลเวลา....เธอเคยตามหาฉันบ้างไหม

บนถนนสายกาลเวลา....ฉันจะได้มีเธอเคียงข้างหรือไม่

.

.

เราต่างพลัดหลงกันบนถนนสายนี้

ในครั้งนั้นที่เธอปล่อยมือฉันออก

ฉันทรุดตัวร่ำไห้ราวกับแหลกสลายที่พื้น

คืนวันผันผ่าน ผู้คนเฉียดกราย บางรายเหยียบย่ำ

ฉันพบว่าเปล่าประโยชน์ที่จะนอนกองอยู่ตรงนั้น

เส้นทางวันเวย์เธอคงมิอาจเหลียวหลังกลับมาได้

.

.

มองทางที่ทอดยาวไปข้างหน้าและก้าวขาต่อ

ปราศจากจุดหมาย ปราศจากปลายทาง

หากทว่า..สักครั้งอาจเป็นโอกาสที่จะได้พบเธอ

แต่ถ้ามิเจอ  อย่างไรก็ถือว่าได้ก้าวไปข้างหน้า
 
.

.

หัวใจคนเรายังคงถูกหล่อเลี้ยงด้วยความหวัง

แม้จะกี่ครั้งที่ผลไม่เป็นดังที่ตั้งใจ

.

.

ท่ามกลางฝูงชนมากมายที่รายล้อม

ฉันได้แว่วยินเสียงเธอ หากทว่าจับใจความไม่ได้

เร่งฝีเท้าผ่านผู้คนที่ขวักไขว่ไปข้างหน้า

อีกก้าวนะ...ไม่มี

อีกก้าวน่ะ...ไม่ใช่

อีกก้าวเถอะ...โธ่!แค่คล้ายกัน

อีกก้าว อีกก้าว และอีกก้าว

เสียงเธอยังแว่วลอยระเรื่อยมาตามสายลม

เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจทำให้ฉันจับทิศทางไม่ได้

อาจจะเป็นฉันไม่มีสมาธิในการฟังเพียงพอ

หรือเธอไม่ได้ตั้งใจให้เสียงนั่นนำทางฉันกันนะ

.

.

ฉันเริ่มลากขาเดินเอื่อย

แวะช๊อปปิ้ง ร้องเกะ ลานโบลล์ โรงหนังบ้างตามประสา

หาสิ่งต่างต่างทำเพื่อโยนทิ้ง เส้นทางของเวลา

ไม่ต้องมัวมาพะวงแต่ว่าจะก้าวไปตามหาเธอ

.

.

บนถนนสายกาลเวลา...ฉันยังคงเดินทางอยู่

บนถนนสายกาลเวลา...เธอก็คงยังอยู่เช่นกัน

ผิดก็แต่เพียงว่า...

ถนนสายกาลเวลาของเราคงเป็นเส้นทางที่ขนานกัน