น้อยคนนักที่จะไม่ชอบคนเอาใจ

น้อยคนนักที่ไม่อยากเป็นคนสำคัญของใคร

น้อยคนนักที่คิดว่าไม่อยากให้ใครมาใส่ใจ

คนส่วนมากก็คงอยากให้มีคนมาเทคแคร์ดูแล

ครั้งหนึ่งฉันเคยเขียนจดหมายถึงเค้าว่า

-->อย่าตามใจฉันนักเลย มันจะทำให้ฉันเคยตัว

สองปีกว่ามีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมายระหว่างเรา

ความสนิทสนม ความเคยชินที่เพิ่มขึ้น

แต่การเอาใจใส่ที่คงเปลี่ยนไปตามฐานะ

ฐานะที่ดูเหมือนครึ่งๆกลางๆว่าเราเป็นอะไรกันแน่

ทำให้ฉันไม่บ่น ไม่ร้องขออะไรทางคำพูด

อาจมีบางครั้งที่อดไม่ไหว ใส่ไปในอารมณ์

ฉันว่าความสัมพันธ์แบบคุยกันไป กัดกันไปบางครั้งมันก็สนุกไม่หยอก

แต่บางครั้งที่ฉันอยากจะให้คนมาเอาใจ มันก็รู้สึกว่าไม่ไหวเหลือทน

เมื่อคืนฉันตั้งโจทย์กับตัวเอง...ฉันผิดไหม?

ถ้าฉันจะหันไปคุยกับคนที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าเค้าเอาใจใส่ฉัน

คอยถามไถ่ - ->ไปไหน กลับบ้านยังไง กลับได้ไหม ง่วงนอนรึยัง

คนห่วงใยที่อาจไม่จีรังยั่งยืน

คนเอาใจที่อาจหวังผลตอบแทน

คำพูดดีดีของคนที่รู้จักกันไม่กี่เดือน

กับคำพูดเฉยชาตามธรรมดาของคนเคยชิน

บางครั้ง...ในยามที่หยาดฝนรินรดในใจ

ฉันเลือกที่จะฟังคำหวาน ที่ยังมิรู้ว่าจะจริงใจหรือไม่

ให้ตัวเองได้รู้สึกว่าเป็นคนสำคัญ

ฉันขอให้สิทธิ์เลือกความรู้สึกดีดี

ที่ฉกฉวยได้ในวันนี้

วันที่ต้องการคนดูแลห่วงใย

ป.ล. เจน่าส์ ฉันเข้าใจแล้วหละ

ที่เธอเคยถามว่าจะชวนดอกไม้ลูกหมามาได้ไหมเมื่อวันก่อนนั้น

ฉันเข้าใจที่เธออธิบาย และรู้ซึ้งแก่ใจแล้ว

ส่วนนี่ อ้อมกอดที่ฉันบอกว่านำมาฝากเธอ (ลองคลิกดู) - - ->

ป.ล. 2 - - -> กอดเพื่อแผ่ไปยังทุกคนที่ต้องการค่ะ