เมื่อวานเย็นไปเยี่ยมเพื่อนที่ได้รับผลพวงจากระเบิดเมื่อสองเดือนก่อนที่โรงพยาบาล

สองเดือนที่ผ่านมาทำให้รู้สึกคุ้นเคยกับครอบครัวของเพื่อนมากขึ้น

คุณแม่ใจดี กลัวหิว จับนมกล่องยัดใส่มือแถมเจาะให้เสร็จสรรพบังคับกิน

นมรสหวานที่นานนานฉันถึงแตะที กับขนมฝรั่งนนทบุรีเจ้าอร่อย

เมื่อวานอร่อยยิ่งกว่าปกติหลายเท่า เนื่องจากอดมาทั้งข้าวเช้า ข้าวกลางวัน

บวกกับอัธยาศัยของแม่ที่มีต่อทุกๆคนที่มาเยี่ยมลูกชาย

อันที่จริงนัดเพื่อนทานข้าวไว้ที่สยามหลังจากนั้น

นมกล่องกับขนมไม่กี่ชิ้น ทำให้ลดความหิวไปได้พอดู

อีกทั้งก่อนเพื่อนมาถึงคุณนายโทรมาบอกว่าวันนี้ให้กลับมาทานข้าวบ้านนะ

เพราะมีแต่กับข้าวที่ฉันโปรดเตรียมรอไว้ที่บ้านทั้งนั้นเลย

ด้วยความเกรงใจเพื่อน และไม่อยากขัดใจคุณนาย

ฉันเลยต้องทานข้าวถึงสองมื้อสำหรับเมื่อวานเย็น

ก่อนกลับเจอเพื่อนสาวที่รู้จักกันทางหน้าไดอารี่ออนไลน์คนหนึ่ง

บังเอิญจริงๆ ฉันมองเห็นเธอเพราะว่าเห็นเสื้อสวยๆของเธอแท้

จากนั้นจึงเลื่อนขึ้นมามองหน้าคนใส่ และใช้อาการเพ่งเพื่อให้แน่ใจ

รวมทั้งให้เธอสังเกตและมีปฏิกิริยาตอบกลับมาว่าฉันจำคนไม่ผิด

นานนานเจอเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานนานทีรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

เรานั่งคุยกันบนรถมาตลอดทางจนถึงจุดที่ต้องแยกกัน

สำหรับฉันแล้ว ความบังเอิญ หรือ สิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้คาดหวังของแต่ละวัน

แม้แต่การได้ทำอะไร พบเจออะไรที่แตกต่างไปจากทุกทุกวัน

มันเป็นของขวัญสำหรับชีวิต ของขวัญจากใครสักคนที่อยู่เบื้องบน

ของขวัญที่ทำให้แต่ละวันที่ซ้ำซากจำเจ มีสิ่งแปลกใหม่ให้ชื่นใจ

อากาศเช้าวันนี้ ณ กรุงเทพมหานคร

เริ่มต้นด้วยฟ้าครึ้มๆ และตามมาด้วยน้ำตาฟ้าที่พรั่งพรู

พาให้สงสัยว่าใครกันนะที่ตื่นมาไปนั่งร้องไห้อยู่บนท้องฟ้าตั้งแต่เวลานี้

บางทีนะ...ถ้าฉันรู้ว่าเป็นใคร

ฉันว่าฉันจะบอกเขาให้ไปนั่งร้องแถวตะวันออกเฉียงเหนือ

หรือพื้นที่ไหนไหนก็ตามที่มีข่าวออกกันโครมโครมว่าแล้งมาก

ฉันว่าถึงน้ำที่ร่วงหล่นจากฟ้านี่จะทำให้อากาศเย็นสบาย

แต่คนกรุงเทพส่วนมาก คงไม่พิสมัยหรือต้องการมันเท่าไหร่นักหรอก

ยิ่งเวลาเร่งด่วนที่ต่างต้องแข่งขันกันไปสู่ยังจุดหมาย

บางที...ถ้าฉันรู้ว่าเป็นใคร

บางทีนะ...ฉันจะบอกเขา

แวะเวียนไปอ่านข้อความออนไลน์จากลิงค์สู่ลิงค์

บางรายรู้จัก คุ้นเคย บางรายพึ่งแวะเวียนไปเป็นครั้งแรก

ดูดกลืนความเศร้า ตัวอักษรเหงาเหงาของหลายๆคนเข้าสู่หัวใจ

ผสมผสานกับส่วนที่รู้สึกเองแล้วข้างใน

ส่งผลให้ได้ความรู้สึกในหัวใจแบบเศร้ากำลังพอดี

อยากจะเรียกว่า "หัวใจกลมกล่อม"

เพราะไม่ถึงกับเศร้าจนคลั่งสุดขั้วเหมือนเคยเคย

และถึงจะมีรักเจือปนข้างใน แต่ก็ไม่ใช่รักที่เป็นดั่งใจ

ไพล่คิดไปว่าดีเท่าไรแล้วที่หัวใจยังเคยได้รู้สึกรัก

แม้ท้ายที่สุดเป็นรักที่มิอาจครอบครอง

ครั้งที่ความรักทำให้รู้สึกอ้างว้างครั้งแรกนั้นเป็นสมัยยังเรียน

เลิกเรียนสายๆ บ่ายๆส่วนมากจะขึ้นไปนั่งหมกตัวอยู่กับหนังสือที่เทวาลัย

(เทวาลัยเป็นห้องสมุดที่คณะฉัน ฉันชอบบรรยากาศเหมือนว่าหลุดเข้าไปอีกโลกของที่นี่)

ตัวอักษรช่วยดึงความสนใจจากสิ่งปัจจุบันไปได้เป็นชั่วชั่วขณะ

มีประโยคนึง ที่อ่าน จำ และค้างติด(แต่ไม่ติดค้าง)อยู่ในใจเสมอมา

"หัวใจคนเรามีคุณสมบัติในการดูดซับมากกว่าไหลริน"

นั่นซินะ สิ่งต่างๆในชีวิตคนเราถึงถูกประทับ ไว้ในหัวใจ

น้อยนักที่จะถูกรินไหลออกไปไม่กลับมา

 

บางครั้ง...การปล่อยมือก็ไม่ใช่สิ่งที่ยากนัก

แต่การตัดสินใจที่จะปล่อยมือนี่ซิ ช่างยากกว่า