ไม่ว่าจะพยายามเท่าไร
ยังไม่กล้าถึงขนาดกรีดหัวใจตัวเองให้ลึกลงกว่านี้
แม้รู้ว่ามันอาจจะเป็นหนทางที่ดี
เป็นวิธีที่จะกรีดหนองให้ไหลออกมา

ไม่กล้ายืนยันหนักแน่นกับใคร
ว่าจะเลิกรักผู้ชายคนนี้
ได้แต่พูดปัดว่าไม่สนใจใยดี
แสดงท่าทีไม่แคร์กับการกระทำใดใด

พยายามถดถอยตัวเองออกมาเงียบเงียบ
อยากให้เงียบพอ พอที่เขาจะไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง
ไม่อยากตอบคำถาม สำหรับการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้
แต่ครั้นเป็นดังใจไม่มีปฏิกิริยาใดใดเกิดขึ้น
ฉันไม่โทร...คุณก็ไม่คิดจะโทร
กลายเป็นต้องกลับมาร่ำไห้กับตัวเองเงียบเงียบ

ใช้ความพยายามอย่างหนักที่จะไม่ดูแม้แต่รายชื่อในโทรศัพท์
แท้จริงแค่บรรจงขยับนิ้วไม่กี่ครั้ง เชื่อมสายเข้าหากัน
หัวใจก็อาจจะโบยบินอย่างสดชื่น หรือไม่ก็อาจจมน้ำตา
พยายามบอกว่าฉันเข้มแข็งพอ ฉันอยู่ได้ ไม่จำเป็นต้องโทรหาใคร
บอกตัวเองอย่างนี้มาทุกวัน ทุกวัน ตลอดทุกวันเกือบสองอาทิตย์
เช้าวันนี้พร่ำบอกตัวเองว่า ฉันไม่ได้อ่อนแอ ฉันยังเข้มแข็ง
เมื่อคืนที่ทำไปเป็นเพราะพิษไข้ และแรงปวดหัวเหลือคณา

สติสัมปชัญญะเพียงน้อยนิดที่มีอยู่ไม่เพียงพอที่จะห้ามหัวใจ
อยากได้ยินเสียง อยากได้คำปลอบใจ อยากให้คำพูดห่วงใยมาบรรเทาอาการ
เปิดประเด็นไปด้วยคำว่า - -> เมื่อคืนวานคุณโทรหาเราเหรอ
แม้คืนก่อนจะง่วงงุน แต่ยังจำได้ว่าเค้าโทรมา ถามว่าได้โทรไปรึเปล่า
จำได้ว่าส่งเสียงงัวเงียตอบไปว่า "เปล่า"
เค้าเลยบอกว่า งั้นไม่เป็นไร นอนเถอะ...จบการสนทนาเพียงแค่นั้น

คืนนี้แม้ปวดหัว แม้ตัวร้อน แม้เป็นไข้ แต่ก็ใช่ว่าจะจำไม่ได้
โทรไปเปิดประเด็นด้วยการถามย้ำถึงสิ่งที่รู้อยู่แล้ว
"ใช่  GFโทรไปเอง" เค้าตอบกลับมา
"มีอะไรรึเปล่า" ถามไปอย่างนั้นเพื่อต่อบทสนทนา
"ไม่มีอะไร แค่เห็นเบอร์TGขี้น"
"อืม TGไม่ได้โทรไป" ฉันตอบไปตามจริง
"ไม่เป็นไร" เค้าก็คงตอบตามจริงเช่นกัน
จากนั้นสายก็หลุดด้วยความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจของเขาก็มิอาจรู้ได้
การสนทนาจบสิ้นลงด้วยหัวใจที่หวังว่าเค้าจะโทรกลับมา
...แล้วหลับไป

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งประมาณสี่ทุ่มครึ่ง
ฝ่าพิษไข้รับสายอย่างสะลึมสะลือ
แล้วเพียงรับรู้ว่าเป็นเด็กหนุ่มที่โทรมาทักทาย
เหลือบสายตาเห็นมีมิสคอลค้างอยู่ที่เครื่อง
กดดูเพียงรับรู้ว่าพี่ชาย(ร่วมโลก)จากหัวหินโทรมา
ใครใครต่างโทรมาหาฉันกันหมด
แต่ฉันโทรหาคุณ สายหลุดเนื่องจากทางคุณ
ทว่าไร้วี่แววคุณโทรกลับมา

คุณยังคงไม่เหมือนใครใคร
และก็คงไม่มีใครใครเหมือนคุณ

ตื่นเช้ามาด้วยสำนึกเดิมเดิมที่กลับมาใหม่
ด้วยเพราะหายจากพิษไข้ที่ทำให้มันลางเลือน
.
.
ฉันไม่เข้าใจคุณ และคุณก็ไม่เคยเข้าใจฉัน
ฉันคงรักคุณไม่พอ ฉันคงอดทนกับคุณไม่ไหว
แต่ฉันยังเลือกที่จะวางคุณไว้ในส่วนลึกของใจ
ยังเลือกที่จะเสียใจด้วยการไม่ลบภาพคุณ
.
.
ฉันเลือกที่จะถอยตัวเองออกมาเงียบเงียบ
ปรับใจตัวเองให้เย็นเฉียบ เป็นน้ำแข็ง
.
และเฝ้ามองคุณอยู่ห่างห่างจากที่ตรงนี้

ไม่ได้ทิ้งเธอให้ยืนอยู่บนทางอันแสนไกล
แต่ฉันยังคงเก็บเธอเอาไว้
อยู่ในจินตนาการ อยู่ในฝันฉันข้างใน
โลกความจริงเป็นเช่นไร ฉันไม่รู้ไม่สนใจ
อยู่ในจินตนาการ อยู่ในฝันฉันเรื่อยไป
จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้ในจินตนาการ